ایران در سال 1958، به عضویت آژانس
بین‌المللی انرژی اتمی (I.A.E.A) درآمد و در سال 1968، پیمان عدم تکثیر
سلاح‌های هسته‌ای (N.P.T) را امضا کرد و در سال 1970، آن را در مجلس شورای
ملی به تصویب رساند. آمریکا در سال 1967، اولین رآکتور تحقیقاتی 5 مگاواتی
آب سبک را به ایران فروخت و شرکت آمریکایی (AMF)، این رآکتور را در دانشگاه
تهران نصب و راه‌اندازی کرد.

برنامه ایران در سال 1353 این بود که
در عرض بیست سال، چرخه کامل سوخت را بومی کرده و بیست و سه هزار مگاوات برق
را از طریق 22 نیروگاه هسته‌ای تامین نماید. در تاریخ 18 دی ماه 1373
قرارداد تکمیل و راه‌اندازی واحد یک نیروگاه اتمی بوشهر به صورت مشارکتی
بین ایران و روسیه منعقد گردید و در مرداد 1377 بار دیگر این قرارداد مورد
بازبینی کلی قرار گرفت. در سال1357 با پیروزی انقلاب، عملیات
ساخت این نیروگاه‌ها از جانب کشورهای غربی متوقف، و در طول جنگ ایران و
عراق تاسیسات موجود چندین بار مورد حمله هوایی عراق قرار گرفت، که در اثر
آن آسیب‌هایی به تجهیزات و ساختمان‌های موجود وارد شد. در زمان دولت هشتم
ایران، این دولت حاضر به پذیرش چند توافق‌نامه شد که به تدریج کلیه
فعالیت‌ها و مطالعات مرتبط با دانش اتمی در ایران را به حالت تعلیق در
آورد.