کوچ عشایر؛ میراثی که در پیچوخم سیاستگذاریها آسیب میبیند
کوچ بهاره برای جامعه عشایر ، تنها یک جابهجایی فصلی نیست بلکه نظامی ریشهدار از زندگی است که قرنها اقتصاد، فرهنگ و امنیت غذایی ایران را زنده نگه داشته است؛ اما امروز این میراث ارزشمند با مجموعهای از چالشها و فشارهای تازه روبهروست؛ مسائلی که عشایر استان چهارمحال و بختیاری هر سال با آن دستوپنجه نرم میکنند.
این کوچ که زمانی منظم و مبتنی بر تقویم طبیعت و مسیرهای مشخص انجام میشد، اکنون با محدودیتهایی از جمله تخریب یا انسداد ایلراهها و نیز مشکلات اقتصادی، زیرساختی و محیطزیستی مواجه است.
پژوهشگر حوزه عشایر چهارمحال و بختیاری روز چهارشنبه در گفتوگو با ایرنا با اشاره به چالش ایلراهها اظهار داشت: در حالیکه در ماده ۱۱ آییننامه ساماندهی امور عشایر بر صیانت از ایلراهها تأکید شده، بخشی از مسیرهای سنتی کوچ در سالهای اخیر به جاده، اراضی کشاورزی، معادن و طرحهای عمرانی تبدیل شده است
نوید غریبشاهی با بیان اینکه خشکسالیهای پیدرپی فشار مضاعفی بر جامعه عشایری وارد کرده است، افزود: کاهش پوشش گیاهی مراتع، زمان کوچ را تغییر داده و دامها را با کمبود علوفه مواجه ساخته است.
وی ادامه داد: در چنین شرایطی هزینه تأمین خوراک دام افزایش یافته و توان اقتصادی خانوارها کاهش پیدا میکند؛ بهویژه آنکه تغییر در تخصیص ارز ترجیحی نیز موجب افزایش قیمت نهادههای دامی شده است.
غریبشاهی همچنین به مشکلات بازار اشاره کرد و گفت: حضور واسطهها هنگام فروش دام و محصولات لبنی فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان وارد میکند. عشایر که بخش مهمی از گوشت قرمز کشور را تأمین میکنند، بیشتر سهم اندکی از ارزش نهایی محصول دریافت میکنند و در برخی موارد، دام آنها با قیمت پایین خریداری میشود.
نظر دهید